Voor de eerste keer opa en oma worden is speciaal, echt speciaal. Mijn middelste zoon is voor het eerst vader geworden en ik dacht, dat ik me er niet zo betrokken bij zou voelen, omdat het niet mijn dochter was, die zou gaan bevallen. Maar ik heb mijn schoondochter ook lief en ik was dus gewoon enorm bezorgd. Zou de bevalling wel goed gaan? Er was sprake van een te hoge bloeddruk en een ziekenhuisopname met inleiding. En ook al gaat het bijna altijd goed, ik kon me indenken wat er zou kunnen gebeuren. Soms denk ik gewoon het naarste scenario, dat ligt een beetje in mijn aard, kan er niets aan doen.

Ziekenhuisopname

De ziekenhuisopname was op vrijdagavond om 7 uur. Eerlijk gezegd dacht ik, dat we die nacht zouden horen dat het kind geboren was, dat we opa en oma waren geworden. Het was daarom een nacht, waar ik min of meer half slapend doorheen ben gekomen. Vanwege het feit, dat het telefoontje elk moment kon komen (mijn telefoon lag naast mijn hoofd, wat ik nooit doe, maar nu wel), maar ook vanwege een nare pijn in mijn rug. Eigenlijk kon ik niet blijven liggen, kon ik geen enkele houding vinden, die pijnloos was. Maar op de een of andere manier was dat wel passend. Het leek wel of ik rugweeën had, dat ik mee deed met de bevalling, haha.
Om die reden was ik vroeg uit bed. Telefoon mee, want ze hadden ons niet ’s nachts gebeld, dus “wilden ze ons niet wakker maken en zouden ze vanmorgen wel bellen, dat het kind er was”, dat dacht ik. Maar nee, niets om 6 uur, niets om 7 uur, 8 uur. Het werd al later en later, maar we hoorden niets.

Online

En toen bedacht ik opeens iets: je kunt zien wanneer de toekomstige ouders nog online zijn geweest. Wat bleek: ze hadden allebei nog op hun telefoon gekeken. Mijn lief stuurde daarom maar rond 10-en een appje, hoe het ging. Het antwoord kwam vrij snel, het ging goed, er was al 1 cm ontsluiting!
We keken elkaar aan en dachten hetzelfde: dit kan nog wel even duren. Zo’n bevalling kan 2 uur duren, maar ook 36 uur. Dit bleek een langere te zijn. Om het wachten door te komen zijn we maar gaan wandelen, iets wat we veel doen de laatste tijd. En tijdens de wandeling kwam er een appje, dat vrienden een wijntje wilden komen drinken, of dat uit kwam. Jazeker, dat kwam uit, want we wisten toch niets beters te doen. Wachten duurt zo lang!

Telefoon

Lekker gewandeld, vrienden ontvangen, keurig op 2 meter afstand gehouden en lekker zitten kletsen. Maar ondertussen wel de telefoon in de gaten gehouden. Waren ze nog online geweest? En zo ja, hoe laat? Van de future moeder zagen we dat ze voor het laatst kwart over 2 online was geweest; van de vader 5 over 3. Maar dat bleef op een gegeven moment ongewijzigd. Elk uur keken we of er verandering was, nee, het bleef stil, geen beweging meer op de telefoon. We keken elkaar aan en zeiden: “nu zijn ze bezig, het is menens deze keer”.

De avond in

Nadat de vrienden weg waren, hebben we gegeten en gingen we de avond in, nog steeds zonder bericht, maar ook zonder beweging op de telefoon. Als dat maar goed gaat, je bent toch bezorgd. Ik denk, dat alle oma’s en opa’s dit gevoel kennen.

Oma worden voor de eerste keer

Lou

Eindelijk, om half 9 ’s avonds kwam het telefoontje, ze was er! Lou was geboren! En ze was helemaal prachtig en in orde. Mijn schoondochter had echter wel het een en ander meegemaakt en was niet helemaal zonder kleerscheuren uit de strijd gekomen, helaas. Ik zei tegen haar: “ach, dat vergeet je, over drie maanden weet je dat niet meer”. En dat is echt waar, mooi genoeg vergeet je niet je bevalling, maar wel je bevallingspijn.

We hebben Lou na een paar dagen in het echt gezien. Ik heb zoveel mogelijk afstand gehouden die eerste keer, voor de zekerheid. Oma worden in Coronatijd is toch anders dan anders. Het is een prachtig mooi meisje, klein en lief en ze is meer dan welkom op deze op dit moment rare wereld. Wonderen zijn gelukkig nog niet de wereld uit.