Het is woensdagochtend en ik lig nog in bed. Mijn lief is al wakker en roept me: Jeannet, Heintje (11 jaar) doet zo raar! Ik sta ook op en zie hoe Heintje zijn evenwicht niet kan houden. Hij lijkt wel dronken en ook heeft hij moeite om de trap op te komen. Hij ziet er aangeslagen uit en het lijkt wel alsof hij ook niet begrijpt, wat er in vredesnaam met hem aan de hand is. Eenmaal boven gaat hij onder een tafeltje zitten en rolt zich op. Hij slaapt de hele dag en wil geen contact. Ik maak me grote zorgen. Wat moet ik in vredesnaam doen, als onze kat ziek is?

Een maand geleden

Een maand geleden waren we bij de dierenarts. Toen dachten we ook dat onze kat Heintje ziek was, maar op een hele andere manier. We ontdekten dat hij nauwelijks at of dronk. Online had ik gevonden, dat zo’n situatie niet al te lang mocht duren bij katten. Een kat moet elke dag eten. Als een kat niet eet, dan gebeuren er twee dingen: 1) zijn lever wordt beschadigd en 2) hij wordt misselijk. Hierdoor wil hij niet meer eten en is het cirkeltje rond. De kans op spontaan herstel neemt snel af.

De dierenarts kon niets vinden. In overleg heeft ze zijn bloed onderzocht en het enige wat daaruit kwam, is dat hij een lage schildklierwaarde had. Dat is eigenlijk niets voor katten, maar komt veel vaker voor bij honden. Maar Heintje verzette zich flink in de behandelkamer, dat wilde ze ons nog wel even meegeven. Het was een heftige kat, vond ze. We kregen allerlei medicijnen voor hem mee naar huis, maar de dierenarts gaf het gewoon toe: ze wist niet wat er met hem aan de hand is. En of deze medicijnen zouden gaan helpen was ook maar de vraag. Het was een beetje natte vingerwerk.
Omdat onze kat, zich altijd verzet, hoe ziek hij ook is, kregen wij de medicijnen er met geen mogelijkheid in. Lukte het toevallig wel, dan spoog hij het meteen weer uit. We hebben echt ons best gedaan. Uiteindelijk heeft hij een week nauwelijks gegeten en gedronken. Maar opeens was hij weer beter en deed hij alles wat katten doen. Hij at en dronk weer, zelfs beter dan de periode ervoor. We waren opgelucht!

Onze kat Heintje was ziek, maar nu niet meer. Wat hebben we gedaan?

Een zieke kat

Tot dus deze woensdagochtend.

’s Middags kunnen we gelukkig weer terecht bij de dierenarts. En wederom kan ze niet ontdekken, wat er met hem aan de hand is. Geen koorts, niet uitgedroogd, Maar wat ze wel opmerkt is, dat dit een hele andere kat is dan de kat die ze een maand geleden behandelde. Heintje is nu namelijk ontzettend timide en laat zich alles aanleunen wat zij met hem doet. Dit is duidelijk een zieke kat.

De dierenarts heeft wel een vermoeden en die spreekt ze ook uit: volgens haar heeft Heintje óf een hersenbloeding gehad óf hij heeft een hersentumor. En ze benadrukt dat ze ernstig denkt aan het laatste, vanwege ons vorige bezoek, waar ze ook geen oorzaak kon vinden voor zijn gebrek aan eetlust. Hij krijgt een “prednison-achtige” injectie, voor het geval het een tia is geweest. Dit schijnt binnen 24 uur gedaan te moeten worden. Heintje kan er opeens eetlust van krijgen! Kijk, dat willen we, dus dat zou mooi zijn!

Wat de dierenarts daarna zegt, drukt me weer op de feiten: “Dit is een erg zieke kat. Als hij morgen niet een stuk beter is, moet je er rekening mee gaan houden, dat dit het einde is. Als je wilt kan ik langskomen om hem euthanasie te geven”.

De volgende dagen

De volgende dag is Heintje niet beter. Hij zit de hele dag onder zijn tafeltje (ik noem het zijn bedje). Hij trekt zich in zijn schulp terug. Ik vergeleek het met mijn bevallingen: je wilt niemand in je omgeving hebben, je wilt geen eten en geen drinken, van de geur van eten ga je walgen, je bent helemaal alleen met jezelf en je lijf om te zorgen dat het proces goed gaat.
Als ik een bakje met eten naast hem neerzet, gaat hij er met zijn rug naartoe zitten. Ostentatief, duidelijk. Ik probeer hem wat vocht te geven, door af een toe wat water op zijn snuit te vegen, zodat hij het er af moet likken.

Het weekend daarna gaat het iets beter met hem. Ik heb op de suggestie van een vriendin kattensoep gekocht, ik wist niet dat het bestond, maar kattensoep dus. Die kattensoep is een soort bouillon met wat kleine stukjes tonijn erdoor. Het zijn 4 zakjes met nauwelijks inhoud. Heintje heeft nu al van 3 zakjes het vocht opgedronken. De grote stukken laat ie staan. Maar ik ben al heel blij, dat er wat vocht naar binnen gaat. Ik blijf ongerust. Kat Heintje is nog steeds behoorlijk ziek.

Een hele zieke kat

De dood uitstellen

Nu heb ik het idee, dat ik zijn leven alleen maar een beetje aan het rekken ben, dat het niet de truc doet, waar ik op hoopte, namelijk dat ie meer zou gaan eten. Ik moet het nog even aanzien, het zijn pas 3 dagen, maar voel me nu al schuldig. Of eigenlijk is dat niet het goede woord, schuldig. Ben ik zijn dood aan het uitstellen? Dat is wat ik wil, maar als de natuur vindt dat het tijd is voor Heintje, heeft het dan nog wel zin? Beetje rare gedachte misschien, want die dood wil je uitstellen, maar er moet wel kwaliteit voor terug komen. Wat moet je doen als je kat ziek is? Je hebt geen idee!

Kwaliteit van leven

De kwaliteit is er geloof ik wel enigszins: hij ligt in de dakgoot te genieten van de zon, en springt zelfs net bij me op schoot. Hij ligt niet meer onder zijn tafeltje. En hij wil alleen maar aangehaald worden. Zijn vacht is zachter, hij is echt beter dan een paar dagen geleden. Maar het feit, dat hij de grote stukjes in de soep niet opeet, vind ik wel weer alarmerend. Op soep/vocht alleen kan je niet leven. Maar ik ga natuurlijk wel weer een nieuwe verpakking kopen.

Naar buiten

De eerste keer, dat hij weer naar buiten wil, denk ik, o, jee, daar gaat ie. Onze vorige kat, die oud en ziek was, ging namelijk in de tuin onder een struik liggen, waar we hem niet konden vinden en bleef daar liggen totdat hij stierf. Ik dacht, dat Heintje dat ook ging doen.
Maar nee, gelukkig “klopt” hij gewoon weer aan het raam, dat ie binnen gelaten wilde worden. Ik ben opgelucht. Het zou kunnen, dat ie ergens een adresje heeft om te eten, maar dat geloof ik eigenlijk niet. Hij vermagert wel, hij lijkt niet zwakker daarentegen. Misschien dat hij toch nog wel ergens water drinkt buiten.

Onze kat Heintje op het dak

Ongerust in een droom

Ik droomde vannacht dat mijn lief en nog iemand (waarschijnlijk één van de kinderen) Heintje omhoog lieten drijven aan een ballon. Dat zou een mooie dood zijn. Maar ik riep, nee! Dan wordt ie aangevallen door een buizerd en sterft hij een gruwelijke dood. Of hij valt op een gegeven moment naar beneden en sterft ook een gruwelijke dood. Maar het was al te laat, hij hing al aan zijn ballon in de lucht.
Het zal wel betekenen, dat ik me verantwoordelijk voel voor de manier waarop hij sterft? Aangezien hij het zelf niet kan zeggen, moet ik de verantwoordelijkheid nemen. De zorgen om deze kat zijn nog lang niet verdwenen, worden af en toe zelfs erger.

Andere gedachten zijn wat zakelijker: wat doe je met een dode kat? Hoe handel je dat af? Ik heb gelezen over een destructiebedrijf, die je dan kunt bellen. Zou de gemeente dat doen? Of bel je de dierenarts, ook al is hij al gestorven? Ik dacht, we gaan hem gewoon in de duinen begraven. Let nature have its course. Net zoals we denken, dat hij zelf moet sterven, en we dus geen dierenarts gaan inschakelen om hem een spuitje te geven. Tenzij hij lijdt, maar dat doet ie niet. Maar die kat is nog gewoon ziek, het is niet anders.

Zorgen om de zieke kat in de vakantie

Ik ben niet trots op deze gedachte, maar ik wil eerlijk zijn: over 4 weken gaan we met vakantie. Hoe kunnen we weg, als de kat ziek is en op het randje van leven en dood leeft? Wat doen we? Voor die tijd hem een spuitje geven? Dat klinkt achterlijk: alleen maar omdat wij met vakantie moeten, maken we dat beest af, dat doen we natuurlijk niet. Maar kun je zo’n beest wel onder de hoede van een poezenverzorger laten? Waar zadel je iemand mee op? De kans, dat Heintje dood gaat “on his watch” is heel groot. Als ik de poezenverzorger was, zou ik die verantwoordelijkheid dan wel willen dragen?

Bijzondere kat

Het is een bijzondere kat, en dat is het. Ik maakte me eergisteren nog grote zorgen om deze kat, maar vandaag zou je niet zeggen, dat hij ziek is. Want hij doet alles weer normaal. Gaat weer normaal naar buiten, vraagt weer normaal om eten, komt weer normaal op schoot zitten. Alhoewel: hij vraagt wel om eten, maar hij eet het niet op! En drinken doet hij ook niet, dus we maken ons nog steeds zorgen.

Boos en ongerust

Ik betrap mezelf er ook op, dat ik boos op Heintje word. Verdorie, alles wat ik doe, lijkt wel tevergeefs. Waar ik ook mee aankom, wat eten/drinken betreft, daar haalt hij zijn neus voor op. Althans, zo lijkt het. Af en toe verrast hij me dan opeens: vanochtend had hij, voor het eerst in weken, het hele schaaltje met kattensoep leeggegeten, dus niet alleen het vocht, maar ook de grote stukjes erin. Ik was zo blij, ik dacht, nu hebben we het gehad. Vanaf nu gaat hij weer alles eten. Om dan vervolgens weer van alles achter hem aan te lopen en hij er geen blik waardig op gunt. Het is om uit je vel te springen.

Kat Heintje

Eind goed, al goed?

En dan opeens eet meneer weer alles: brokjes, gewoon uit het pakje, dat wat hij altijd al at. We zijn zo trots op hem! Joepie, we hebben de bedreiging weerstaan. Hij leeft! Dankzij de kattensoep!

Als ik nu dit verslagje teruglees, denk ik: wat ben ik blij, dat we hebben doorgezet. Dat we elke keer toch weer hebben geprobeerd hem iets te eten of te drinken aan te bieden, ook al wisten we het op het laatst niet meer en werd ik er zelfs boos om. Onze zorgen om de kat waren groot, maar hebben hem wel gered.
Nu ligt hij nog steeds hele dagen te slapen, maar hij is duidelijk beter. Hij laat zich aanhalen, geeft kopjes terug, geniet van het leven met andere woorden. En wij genieten van hem!

Zorgen blijven

Ik ben opgelucht, Heintje is weer beter. Totdat hij, zoals vandaag, weer de hele dag onder zijn tafeltje ligt. Meteen gaat mijn “zorgenknop” weer aan! Maar het is heet vandaag, dus het zal daar wel aan liggen. Ik hoop na de vakantie te kunnen vertellen, dat wij het leuk hebben gehad en dat Heintje nog steeds dezelfde leuke kat is, als hij voor deze periode was. Wordt vervolgd … en dan hoop ik niet, dat het een In Memoriam wordt.


Naschrift: Heintje leeft nog steeds en is zijn oude zelf. Ik schrijf dit nu 3 maanden na zijn ziekteperiode en hij is nog steeds lief en aanhankelijk en soms ronduit heel erg vervelend, als hij op mijn toetsenbord gaat zitten, als ik moet schrijven. Maar dat is wat katten doen, dus eigenlijk ben ik daar ontzettend blij om. We hebben hem voor de poorten van de poezenhemel weggerukt gelukkig. Ooit komt hij daar wel terecht, maar nu mag hij nog even bij ons blijven.