Connect with us

All Kinds of Things

Zuidereiland Nieuw Zeeland, onze roadtrip (2)

Reizen

Zuidereiland Nieuw Zeeland, onze roadtrip (2)

Het tweede deel van onze roadtrip gaat over het Zuidereiland van Nieuw Zeeland. Het voorafgaande deel lees je in “roadtrip over het Noordereiland van Nieuw Zeeland”.

(Lees over de regels voor kamperen met een camper in Nieuw Zeeland en alles waar je verder nog rekening mee moet houden, als je een camper gaat huren.)

We varen met de Ferry van Wellington naar Picton op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland en het is nog steeds heel slecht weer. Vannacht heeft het de hele tijd geregend. We krijgen een mailtje van de veerdienst, dat het wel eens een stormachtig tochtje kan gaan worden. Eenmaal aan boord heet de kapitein ons van harte welkom en vertelt hij, dat zodra we op open zee komen, de golven zo’n 7 meter hoog zijn. “En nog een aangename overtocht verder”, daar besluit hij mee. Heel fijn, we hebben er zin in!

Uiteindelijk valt het allemaal reuze mee. Ik voel een paar keer dat hij echt heel erg tegen de golven in moet beuken, maar hij vaart minder hard als normaal en dat scheelt. De bemanning deelt ijsblokjes en kotszakjes uit. Die ijsblokjes zorgen ervoor dat je systeem afkoelt en daarmee je neiging tot overgeven verdwijnt.

Zeehonden bij Point Ohau op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland. Ze hebben net hun welpen geworpen.
Zeehonden, bij Point Ohau, die net hun welpen hebben geworpen

Met een uur vertraging komen we aan op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland en we rijden meteen door naar Kaikoura. We komen langs Point Ohau, waar zeehonden op de rotsen liggen te liggen. Het leuke is, dat ze vrijwel allemaal een baby-zeehondje in hun omgeving hebben. Naast mij wijst een vrouw me op een zeehond, die net haar pup geworpen heeft. En inderdaad, ik zie een enorm bloedspoor lopen. Bijzonder!

Dagje Kaikoura

We hebben een rustdag in Kaikoura. In 2016 is hier op het Zuidereiland in Nieuw Zeeland een aardbeving geweest, waarbij stukken weg bedolven zijn onder grote aardverschuivingen. Juist vandaag, 19 december, hebben ze de laatste wegversperringen verwijderd op de weg, die weer helemaal vrij is gemaakt. En gemoderniseerd, zodat in de toekomst, mocht er weer een aardbeving komen, de boel weer sneller hersteld kan worden. Mannen in de kroeg zijn aan het vieren dat de weg weer helemaal mooi en nieuw en begaanbaar is. Zo leuk om dit mee te maken.

Er wonen potvissen in de wateren voor de kust van Kaikoura op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland
De staart van een potvis

Potvissen en dolfijnen

Vanmiddag zijn we samen op walvisvaart gegaan. Althans, met een boot op zoek naar potvissen, die hier voor de kust leven. Uitsluitend mannelijke potvissen, aangezien de vrouwtjes het hier te koud vinden. I can relate to that, ik haat ook kou. Maar vrouwtjes potvissen hebben een minder dikke huidlaag om de kou op te vangen.

Die potvissen zitten met name hier, omdat onder water er een enorm diepe canyon zich bevindt. In die canyon zit het juiste voedsel voor deze gigantische beesten.

Als ze boven water komen, zie je maar een klein deel van het lichaam. Ze zijn reusachtig. Ons bootje, waarop we op walvistocht zijn, is er niets bij. Het leuke is eigenlijk het moment, dat ze weer onder water verdwijnen. Dan zie je hun prachtige staart en heb je de juiste foto.

Verder zagen we enorm veel dolfijnen, dat was eigenlijk veel spectaculairder. Het was een enorme school. Onze bootleidster dacht, dat het er wel 500 stuks waren. Ze zwommen de hele tijd om onze boot en hoewel het er heel veel waren, was het moeilijk om op tijd een foto te nemen. Zo zie je ze, en zo zijn ze weer onder water.

Dolfijnen spotten tijdens onze roadtrip over het Zuidereiland van Nieuw Zeeland
Dolfijn

Van Kaikoura via Christchurch naar Timaru

Jammer genoeg gaat de weg niet meer langs de kust, maar de binnenlanden in. Er loopt ook geen weg meer hier langs de kust. Dat betekent weer veel bochten tijdens onze roadtrip door Nieuw Zeeland en er staat bovendien een enorm krachtige wind, waardoor X moeite heeft het stuur recht te houden. Dat is een nadeel van zo’n roadtrip in Nieuw Zeeland met een campertje: hij is hoog en daardoor vangt ie veel wind.

In Christchurch op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland lijkt er nauwelijks iets nog van oude gebouwen te zijn. De aardbeving van 2011 heeft een enorme ravage achtergelaten en in het stadshart staat nog een enkel ouder gebouw, dat nu nog steeds wordt gestut. We nemen het toeristen-trammetje en maken een rondje door de stad. De conducteur heeft het eigenlijk alleen maak over welke gebouwen de aardbeving hebben doorstaan en welke totaal verwoest zijn en weer opgebouwd.

Christchurch op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland ligt nog steeds in puin
De kathedraal van Christchurch

Christchurch

De kathedraal van Christchurch ligt nog helemaal in puin, het lijkt wel of ze daar nog niet veel aan hebben gedaan. Het geld is nodig voor de rest van de stad. De winkels in de voornaamste winkelstraat zitten nu in gebouwen, waar de pui nog oud is, maar de achterkant helemaal opnieuw is opgetrokken. Overal in de stad zie je gebouwen in steigers, net heropende nieuwe gebouwen, parkeerplaatsen op de plekken waar ooit huizen stonden en veel houten schuttingen. Het is een zielloze stad. Er moet nog veel werk verricht worden, wil dit weer gezellig worden. Er is één smal straatje wat leuk is en waar gezellige eettentjes zitten. Het toeristentrammetje rijdt er doorheen.

De weg tussen Christchurch en Timaru op het Zuidereiland in Nieuw Zeeland is recht en ligt enigszins van de kust af. Er omheen zijn er grasvelden met koeien en schapen en er zijn velden met graan. Het landschap is plat en daardoor opeens wat saai in vergelijking met de rest van Nieuw Zeeland. Tot nu toe is dit het minst leuke stukje wat we zien. Maar het kan ook liggen aan het weer, want het regent en het waait.

In Timaru is een kolonie pinguins te bekijken, die rond kwart voor 10 ‘s avonds aan wal komen om te schuilen in de rotsen. Het is leuk om te zien, maar het regent en ik blijf liever binnen in mijn campertje.

Historisch straatje in Oamura
Het historische straatje in Oamura, Harbour Street

Van Timaru naar Sutton

Als we opstaan is het prachtig weer. Het landschap blijft nog wel een tijdje hetzelfde, maar met de zon erbij ziet het er heel anders uit. Toch hartstikke mooi hier.

De weg leidt ons via Oamura, waar we uitstappen. Ze adverteren het stadje als “historic centre” en het blijkt de moeite van het uitstappen waard. Er zijn 3 straatjes, waar nog in verhouding veel oude stenen gebouwen staan van eind 19e eeuw. Het is hier boerenland en de granen en wollen huiden werden hier opgeslagen en verhandeld.

In de Harbour Street staan grote hallen, waar nu 2e hands artikelen worden verkocht en 2e hands boeken. Er zit ook een leuke koffietent “Collective”. Het interieur is een allegaartje van tafels, stoelen en oude bankjes met gehaakte spreien. Achterin de zaak kunnen de kinderen zich vermaken in een enorme McDonalds-achtige speeltuin annex ballenbak. Voor 7 NZD kunnen kinderen daar een uurtje spelen, terwijl de ouders lekker een cappucino drinken en hun telefoon checken.

Een nog werkende goudmijn op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland
Goudmijn Macraes Flat

Goudmijn

We eindigen deze dag op een camping in het midden van niets, in het dorpje Sutton op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland. Maar onderweg rijden we nog toevallig langs een enorme goudmijn, die nog steeds wordt geëxploiteerd. Het is een gigantische afgraving en als publiek kun je wat informatie vinden over het procédé van het goud winnen. Het heet Macraes Flat en het ligt landinwaarts bij Palmerston. Je hebt nog nooit zoiets gezien, zo groot. De vrachtwagens helemaal onderin de put herken je niet eens als vrachtwagens, zo ver weg zijn ze.

In Sutton zijn wij de enige campinggasten, samen met de beheerder Bruce. Het is een paradijselijke tuin, waar we in staan en in de ochtend is het heel warm en zonnig. Bruce komt trots vertellen, dat zijn thermometer 31 graden aanwijst!
Maar ik ben rusteloos. Ik wil verder met onze roadtrip door Nieuw Zeeland. En ook al hebben we voor 2 dagen betaald, we besluiten toch na één nacht al weg te gaan. Er is te veel te zien hier in Nieuw Zeeland. We reizen door naar Dunedin.

Van Sutton naar Dunedin

We rijden door een prachtig heuvelachtig landschap met alleen maar her en der verspreid liggende rotsblokken. Er tussenin groeit gras of een heide-achtig plantje. Je vraagt je af hoe deze rotsblokken hier zijn terecht gekomen. Misschien een oude vulkaanuitbarsting? We zien verder veel schapen en koeien. En weilanden, want het is hier echt boerenland. Het landschap wordt afgewisseld met de rijen aangeplante coniferen en hele mooie grote struiken met gele bloemetjes, het lijkt een soort brem.
Er wonen niet veel mensen hier, er is ook weinig verkeer.

Albatros in vlucht op het Otago Peninsula op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland
Albatros in vlucht

Royal Albatros-kolonie

En ik ben blij, dat we doorgereden zijn, want bij Dunedin, op het Otago Peninsula op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland, blijkt de enige kolonie Royal Albatrossen te wonen, die op het vaste land zijn eieren uitbroedt. Het is heel bijzonder, dat ze hier al een kleine 100 jaar terugkomen. Elke 2 jaar leggen ze één ei en op dat ene ei zitten ze 3 maanden te broeden, zowel mama- als papa-albatros. De rest van het jaar leven ze op zee, want ze kunnen zeewater drinken.

Wat ik het meest bijzondere vond om te horen van de gids, was dat, als de kuikens 8 maanden zijn, ze uitvliegen. Vervolgens doen ze er 12 dagen over om in Chili aan te komen. Daar blijven ze totdat ze volgroeid zijn en vervolgens leven ze 5 jaar op zee. Ze komen dus al die tijd niet aan land. Na die 5 jaar keren ze terug naar het geboorteplek.

Dunedin heeft ook een leuk historisch station. Nu rijden er alleen nog toeristentreinen vandaan voor tochtjes langs de kust.

Tussock is een hard soort gras, wat veel voorkomt op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland. Dit is de rode variant, Red Tussock
Red Tussock

Van Dunedin naar Te Anau

Onderweg komen we bij een plaatsje met de naam Clinton. Het dorpje dateert uit het jaar 1856. 40 Kilometer verderop ligt het dorpje Gore, super toevallig natuurlijk. Maar ze hebben hier een goede marketingafdeling, want daarom hebben ze dit stukje weg de Presidential Highway genoemd!

Highway 94 is vanaf Gore recht en ligt tussen wederom weilanden met schapen en koeien. Er was ons al verteld, dat het Zuidereiland veel boerenland heeft. En het blijft maar doorgaan. Af en toe zie je iets bijzonders, zoals de Red Tussock, een wat dor soort gras, dat wij niet kennen.

We pikken twee Oekraiense lifters op tijdens onze roadtrip door Nieuw Zeeland. Maar ze spreken weinig Engels, dus veel conversatie hebben we niet. Maar wat we begrijpen is, dat ze al 2 ½ jaar op reis zijn, al liftend de wereld door. Ik wilde, dat ik dat ook had gedurfd, toen ik jong was.

Onze volgende stop is in Te Anau, aan het enorm lange Lake Te Anau. Dit is begin van de Milford Highway, een weg die behoort bij het werelderfgoed van Nieuw Zeeland.

Van Te Anau naar Milford Sound

De fjord waar we tijdens onze roadtrip door Nieuw Zeeland naartoe rijden heet Milford Sound. En die bestemming klinkt een beetje, zoals onze reis naar de Noordkaap: je gaat er naartoe of je komt er vandaan. Dit is ook de enige weg er naar toe en voor ons is het 160 km heen en weer rijden. De vergelijking met de Noordkaap houdt daarmee niet op. Ook hier moeten we door een ruw uitgehouwen tunnel, die redelijk steil naar beneden gaat. En veel toeristenbussen en campers volgen ons.

De weg is inderdaad werelderfgoed-waardig. Hij is prachtig en elke bocht geeft weer een ander doorkijkje naar de hoge bergen, sommigen nog met sneeuw bedekt. De bergen worden afgewisseld met flatlands met kleurige bloemen en grassen. We zien lopende Kea’s, een soort papegaaien, die alleen hier op het Zuidereiland in Nieuw Zeeland voorkomt. Je mag ze natuurijk niet voeren, maar ze zijn al behoorlijk gedomesticeerd, dus ze weten wel dat er wat te halen valt.

Milford Sound is iets wat je niet kunt overslaan tijdens je roadtrip over het Zuidereiland van Nieuw Zeeland
Milford Sound

Milford Sound

We staan op de enige camping, die ik in Nederland voor 2 nachten heb geboekt. Ik dacht, dat het er heerlijk rustig zou zijn, want verder is hier niets. Ook geen 3G en een hele zwakke Wifi. Maar over ons heen vliegen elke 10 minuten of een vliegtuigje of een helikopter met mensen erin, die vanuit de lucht de Milford Sound willen zien. Wat een kolere herrie! Ik begrijp nu, waarom het hier Milford Sound heet 😉

Buiten zitten is niet te doen vanwege de sandflies, rottige kleine vliegjes die prikken. Als je inademt eet je “flies for lunch”. Gelukkig is er op de camping een goede keuken en een grote ruimte, waar iedereen schuilt voor de sandflies. Geen sand te zien trouwens, maar zo heten ze nu eenmaal. De repellent die ik in Nieuw Zeeland heb gekocht, helpt nauwelijks.

Milford Sound
Milford Sound

Boottochtje door Milford Sound

Wat we ook in Nederland hebben geboekt is een boottochtje door de Milford Sound, iets wat iedereen doet, die hier komt. Het is een indrukwekkende tocht tussen machtige bergen door. Ontzag voor de natuur en het gevoel van nietigheid, dat krijg je hier vanzelf. Het varen duurt al met al twee uur. Er valt eigenlijk niet zoveel te zien, anders dan die enorme steil omhoog gaande rotswanden. Hoogstens een paar zeehonden, maar die hebben we al eerder uitgebreid gezien. Maar ik ben blij, dat ik het gezien heb of eigenlijk meegemaakt heb. Het is imposant om te aanschouwen, die gigantische bergen rond de Milford Sound.

Verder kun je hier alleen nog maar hiken. Dus grote afstanden wandelen, die soms dagen achter elkaar duren. En dat is niet ons ding. Vandaar, en vanwege de sandflies, dat we besluiten na de boottocht de camping al na één nacht te verlaten. Zonde van het geld, want natuurlijk krijgen we geen refund.

Les voor de rest van de roadtrip door Nieuw Zeeland

Het is wel een les, want dit is al de tweede keer, dat we in eerste instantie denken 2 nachten te willen staan, maar dan rijden we toch na één nacht weer door. Het komt door de afstanden op deze roadtrip door Nieuw Zeeland, die we verkeerd hebben ingeschat. Het komt door de camper, want je hebt altijd je huisje bij je en je hoeft niet, zoals bij een tent, altijd terug te komen. En het komt door Nieuw Zeeland, want er is zoveel meer nog te zien.

Tijdens onze roadtrip over het Zuidereiland van Nieuw Zeeland
In de kerstblouse, want ook hier is het Kerst

Vervolg van de roadtrip

Het vervolg van onze roadtrip over het Zuidereiland, in feite de terugreis richting het Noordereiland, kun je lezen in Camperreis door Nieuw Zeeland (3) en verder met Camperreis over het Noordereiland van Nieuw Zeeland (4).

Als je zelf naar Nieuw Zeeland gaat: heel veel plezier met plannen en met uiteindelijk de reis zelf. Hij wordt onvergetelijk, wedden?

1 Comment

1 Comment

  1. Fons

    29 december 2019 at 3:52 pm

    Nogmaals ikke hier vanuit NL. Wat een reis en wat een hoop geleerd vwb campergebruik. Het duurde voor ons ook best lang om te beseffen dat je niet naar een plek terug hoeft waar de tent staat. Geniet nog veel kussen en wil heel graag een dag uittrekken voor alle foto’s.. kussen van ons

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

More in Reizen

All Kinds of Mail

Wie ben ik?

Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement Sale (NL)Sale (NL)
Advertisement
Advertisement BoekenBoeken
Advertisement
Advertisement
Advertisement EreadersEreaders

mrsdejong #ad

Pagina’s

To Top