Herinneringen aan de Beethovenstraat

Manna Mulder schreef al eerder verhalen voor dit blog. Dit verhaal gaat over herinneringen aan de Beethovenstraat in Amsterdam Zuid. En dan heeft ze het en passant ook nog even over All Kinds of Things, mijn oude winkel.

Het gat van Beethoven

Als je jong bent ligt de wereld eindeloos aan je voeten. Oud worden is –nog- geen optie. Hooguit volwassen worden, maar oud worden komt niet voor in het jeugd-woordenboek. En als het dan toch heeft ‘toegeslagen’, doemen de herinneringen op. Dan is de achtertuin ineens de enorme lap geworden, die eens de grote voortuin was. Dié is verschrompeld tot een postzegel.

Net terug gekeerd van een rondje met het leenhondje, namelijk mijn dochters hond (míjn kleinkind) die hier weliswaar elke dag huist maar vanwege haar vakantie nu ook hier overnacht, keek ik in het gat van Beethoven. Aan mijn geestesoog trekken ineens pagina’s herinneringen voorbij: mijn eerste stapjes in deze straat, de eerste en, volgens mij, enige keer dat ik iets gepikt heb (bij de Gebr. Winter). Een rood stoffen roosje.

Herinneringen, jongetje kijkt in de etalage van een speelgoedwinkel anno 1960

School

De vriendjes van weleer met wie ik naar school liep en waar ons wegen zich scheidden naar de Eerste Montessorischool of Eerste Daltonschool. En misschien een enkeling zelfs naar de Openlucht, voor het ‘gezonde kind’. Dat laatste was mij altijd een raadsel. Zaten daar misschien tbc-lijertjes op, die er gezond moesten worden. Vanwaar dit onderscheid?

Later, tijdens onze ontluikende puberteit, ontmoeten wij elkaar in de Thomaskelder, de ruimte onder de Thomaskerk aan de Prinses Irenestraat, en werden vrienden voor het leven. Daar, waar nu de ABN staat, en het WTC, was toen een kale vlakte met een stratenmakers oefenterrein, waar paadjes en rondjes werden aangelegd.

De speelgoedwinkel van Pruijs, die volgepakt stond en waar we knikkers, grote-grote en kokkers per stuk kochten. Eigenlijk een beetje zoals dat later in All Kinds of Things ook werd verkocht. Een groot gebrek voor de buurt, geen speelgoedwinkel, vind ik altijd. Jeannet vulde destijds dát gat goed op. Leuke dingen voor een mooie prijs. En vriendelijke bediening, in tegenstelling tot Pruijs.

Herinneringen, Sjiek-de-sjiek

Je had Eichholtz, naast waar nu de Bruna zit. Een deftige comestibleszaak. De boekhandel van Ila, nu Claudia Sträter, op de hoek. Daarnaast het ‘kippengangetje’ dat achter de tuinen langsliep tussen de Bachstraat en de Corellistraat, verboden gebied. En tegenover de oude Ila zat een melkboer die vanaf de toonbank droprollen met een gekleurd snoepje in het midden verkocht, schuimblokken en wijnsleutels. Later werd het het inmiddels ter ziele gegane Palo.

In de puberteit ‘vierden’ we luilak. Keurige vrienden van nu daagden toen de politie uit. Het puberbrein: strakgespannen fietsbanden die losgelaten werden op moment van aankomst. Eigengemaakte rookbommetjes. De keurige kinderen van Zuid, op oorlogspad, één keer per jaar. Naast waar nu de Hema zit, was in de Beethovenstraat nog een Weense bakker, oh, I wish….
En natuurlijk Chaussure Moderne, waar Herman Koch een mooi boek over schreef. Maar ook de plek waar mijn klasgenootje ten prooi viel aan het toen al gevaarlijke verkeer.

Grijze gloed

Robert herdenk ik nog elke jaar op dezelfde dag en tijd. Hem zie ik nooit ouder worden, wel de vrienden en bekenden van toen. Meestal in één oogopslag, omdat je de oude gloed van toen er doorheen ziet schijnen. Het is net of je geestesoog dát beeld vasthoudt en dus ook blijft terugzien. Pas in tweede instantie past het zich aan. Ze zijn geslaagd, deze leeftijdgenoten, lopen achter kinderwagens aan, van hun kleinkinderen. Ze hebben zich voortgeplant, de basis van het leven doorgegeven.

De Beethoven ligt op de schop. De straat is veranderd. De taal is van de restanten Duits naar –vaak- Engels gegaan. De pijn van toen is gedeeltelijk uitgestorven, heeft plaats gemaakt voor expats met een andere geschiedenis. De kinderwagen heeft plaats gemaakt voor de bakfiets. De bakfiets van de bakker en de melkboer heeft plaatsgemaakt voor de thuisbezorging van AH. De straat ligt open, als een gapend gat, om ín te spelen op de toekomst. Omdat er altijd toekomst blijft bestaan.

Manna Mulder vertelt in haar verhalen over haar leven met 4 kinderen in Amsterdam Zuid. Je kunt hier meer herinneringen lezen van Manna Mulder.