za. okt 1st, 2022

Vroeger, toen ik nog een kinderkledingwinkel had, schreef ik een tijdje cursiefjes, een beetje nostalgisch Nederlands woord voor columns. Van daaruit is eigenlijk dit blog ontstaan, omdat ik ontdekte dat schrijven wel iets is waar ik blij van werd. Recent kwam ik er weer een aantal tegen en aangezien je op onze leeftijd wel eens nostalgisch wordt, leek het me leuk om deze cursiefjes online op dit blog te zetten. Want toen ik ze herlas, moest ik er weer om grinniken of zakte wederom mijn broek van mijn billen af.

Even tussendoor: wisten jullie al, dat de naam “dekinderkledingwinkel” voort leeft? Iemand heeft de domeinnaam na een jaar, toen hij vrij kwam op de markt, gekocht. Ik heb er dus niets meer mee te maken, maar de webshop van Dekinderkledingwinkel verkoopt het duurdere segment kinderkleding, zoals NoNo (hebben wij ook ooit verkocht!) en merken die ik niet ken. Leuk om eens te bekijken.

Cursiefjes, wat zijn dat?

De officiële term cursiefjes stamt af van het cursief geschreven woord. Cursief geschreven betekent dat een woord schuin is gedrukt, zodat de nadruk op dit woord komt te liggen. Cursiefjes zijn dus stukjes tekst, waar je een gedachte betekenis wilt geven, je die gedachte wilt benadrukken. Soms gaat het in cursiefjes om iets waar de schrijver zich aan ergert, maar het kan ook om iets plezierigs gaan. Wikipedia noemt een cursiefje een voor een deel beschouwend en voor een deel verhalend stukje proza.

Nederlandse schrijvers, die bekend zijn geworden vanwege hun cursiefjes, zijn Simon Carmiggelt, Jan Blokker, Sylvia Witteman, Kees van Kooten en Martin Bril.

Hieronder vind je drie cursiefjes, uit de tijd dat de winkel er nog was.

De Kinderkleding Winkel 2012 jongensafdeling

Koinobori

Wij verkopen koinobori. Koinobori zijn Japanse vlaggen in de vorm van een karper: het Japanse koi betekent karper en nobori betekent vlag. Nederlanders hebben het altijd over koikarpers: dat is dus dubbel op, maar dat terzijde.
Ze staan op de toonbank met een brochure van de fabrikant, waarin uitgelegd wordt wat de betekenis is van deze vlaggen. Op 5 mei is het in Japan de dag van het kind. Op die dag worden de koinobori buiten gehangen, wat een feest is om te zien: kleurige vlaggen die fladderen in de wind. Ik zag een foto van wel honderden koinobori’s op een groot veld, prachtig om te zien. Als je bij een geboorte van een kind zo’n vlag cadeau doet, dan wens je dat kind op die manier veel geluk en voorspoed: een prachtige manier om te laten zien hoeveel je om dat kindje geeft.

Nu is de brochure van de fabrikant opgesteld in het Engels. Daarin wordt gewag gemaakt van boys in plaats van children. Wij Nederlanders vertalen dat gewoon naar kinderen, want wij leven in een geëmancipeerde wereld.
Hoeveel Japanse moeders (want die komen regelmatig bij ons in de winkel) niet verteld hebben, dat dit just for boys is, alleen voor jongens? Wij knikken dan lief, maar denken er het onze van. Wat nou? Hebben girls geen recht op geluk en voorspoed? Girlpower!

De Kinderkleding Winkel 2012

Sparen

De hele wereld schreeuwt dat het crisis is en dat we zorgvuldig met ons geld moeten omgaan. Nederlanders zijn altijd al spaarders geweest, maar het lijkt erop dat we nu nog alleen maar meer gaan sparen. En wij in de winkel merken dat aan het aantal uitgegeven spaarkaarten. ( Onze spaarkaart geeft recht op een korting van 10 euro bij elke uitgegeven 250 euro. )

Voorheen hoorden we nogal eens de verzuchting, als we de kaart aanboden (gratis trouwens), “heb ik weer zo’n kaart in mijn portemonnee, nee, ik hoef hem niet, dank je”, nu is daar een kentering ingekomen: “ja, doe maar, dat is fijn, kan ik een beetje sparen!”.

Wat nog meer opmerkelijk is, is dat in deze uitverkoopperiode veel aankopen contant worden afgerekend. En ik denk, dat dat is, omdat de moeders, vrij traditioneel nog heel vaak degenen die de kleding voor hun kinderen aanschaffen, niet willen dat de vaders het bankafschrift met onze naam onder ogen krijgen. Nu gaan deze aankopen van de lopende zaken af en hebben ze het dus niet in de gaten. Moeders geven dus gewoon nog steeds geld uit en proberen op hun eigen manier de crisis te lijf te gaan. Zijn zij ongeëmancipeerd of gewoon slim?

Volgens mij gaan deze vrouwen de crisis redden. Of is dat een beetje te kort door de bocht? Wat denken jullie, dames?

Cursiefjes schrijven over dingen die in de winkel gebeurden

Holocaust

We waren  vorige week in Berlijn op uitnodiging van Bestseller, het moederbedrijf van ons grootste kinderkledingmerk Name It. Bestseller is met name bekend van grote namen als ONLY, Jack & Jones, Vero Moda, Object, VILA en zij hadden, tegelijk met de grote Bread & Butter Beurs, die werd gehouden in de oude vliegveldterminal van Berlijn, Tempelhof, ergens anders een groot evenement georganiseerd voor haar klanten in een fantastisch leuke rafelrand van Berlijn. Het geheel leek enigszins op het Westergasfabriekterrein in Amsterdam. Voor het vervoer tussen de 2 evenementen waren shuttletaxi’s beschikbaar.

Toen wij van het Bestsellerevent naar de Bread & Butter Beurs gingen, zaten we in de taxi met 2 andere meiden van een kinderkledingwinkel in Zuid Limburg. De oudste van de twee liep tegen de 40, de jongste was rond de 30 jaar oud. We kwamen natuurlijk in gesprek en zij vroegen ons of we nog meer gingen doen in Berlijn. Ik antwoordde dat we naar het Holocaustmonument wilden, omdat ik daar veel over had gehoord, maar ik was er nog steeds niet geweest. De oudste herhaalde mijn antwoord: homokastmonument? Nee, zei ik, het HOLOCAUSTmonument. Het werd even stil in de auto. Waarna de jongste zei: oh ja, dat is iets van vroeger, he?

Toen werd het stil en zakte mijn broek van opperste verbazing van mijn billen af.

Cursiefjes zijn leuk om te schrijven

Cursiefjes of verhalen?

Soms schrijf ik ook korte verhaaltjes, die liggen qua gevoel wel dicht tegen cursiefjes aan. Maar toch noem ik ze niet zo, weet niet waarom. Ze zijn ter vermaak, met geen achterliggende gedachte 😉

Spontaan, een verhaal over een missie over voelsprieten en achterdocht

Het zwembad en het nijlpaard over ploeteren en achter een nijlpaard aan zwemmen

Aanvaarden dat je er niets aan kunt doen over dingen accepteren, die buiten jou om gebeuren.

Cursiefjes van Marie-Cecile Moerdijk

En als je het hebt over nostalgie, zegt de naam Marie-Cécile Moerdijk (24 mei 1929) jullie iets? Mijn moeder was fan van haar. Zij was zangeres van voornamelijk volksliedjes en vroeger was zij herhaaldelijk op de radio te horen. Ook was zij panellid van Zo vader, zo zoon, één van de televisieprogramma’s, waar mijn ouders elke week naar keken.

Dat zij ook heel veel geschreven heeft, boeken en gedichten, dat wist ik niet. Als lezer van dit blog (ze is dus 92 jaar!) mailt ze me wel eens en naar aanleiding van die mails lijkt het me leuk om binnenkort wat cursiefjes van haar hand te publiceren.

Wordt dus vervolgd!

By Jeannet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.