za. okt 1st, 2022
aanvaarden

We slapen in een Belgisch hotel. De kamer is stikdonker. Ik kan niet slapen, maar naast mij ligt mijn lief heerlijk te snurken. Er tikt iets. Ik vermoed dat het de centrale verwarming is. Het is een constant ritme, het lijkt me een waterdruppel. Het wordt niet minder, maar ook niet erger. Maar het tikken irriteert behoorlijk.
De druppel tikt en tikt. Kan ik er iets aan doen? Moet ik mijn bed uit om de CV uit te zetten? Of zal ik me eroverheen zetten, dit aanvaarden? Het irriteert, maar ik kan het hebben. Over het algemeen kan ik veel hebben. Ik ben niet iemand, die meteen in actie komt. Ik hoop altijd dat het vanzelf voorbij gaat (wat meestal ook zo is).

Maar in dit geval is die hoop ijdel. Het tikken gaat door. Rustig blijven, aanvaarden, mindful blijven (waar is mijn Flowmagazine, nu ik hem nodig heb!), geen stress, ergens anders aan denken. Maar ik kom niet in slaap, het tikken neemt me over.

Aanvaarden dat je soms niets eraan kunt doen en dat je moet meebewegen in plaats van tegen de stroom in gaan.

Kun je er iets aan doen?

Tot mijn eigen verbazing stap ik uit bed om er toch iets aan te doen. Ik voel waar ik loop, want ik kan geen licht aan doen, want dan wordt mijn lief wakker en die heeft zijn rust nodig.
Op de tast, hier is het bed, dat is de televisie, ha, dit is de verwarming, kom ik bij de CV aan. Ik vind de knop en draai hem dicht.

Shit, het getik gaat door. Het was de CV niet, het geluid komt van buiten, van achter de gordijnen, die voor het raam hangen.

Even later lig ik weer in bed. Adem in, adem uit, laat je niet gek maken. Het tikken is een constante aanwezige in de kamer. Niet voor niets dat iets soortgelijks als martelwerktuig wordt gebruikt. (Feit 241 van 555 feiten waar je helemaal niets mee kunt van Herman Boel)

Zouden er wel eens mensen geklaagd hebben over dat getik? Zou het elke dag zo zijn? Het is een lastige klacht: “Madame, ik had last van een tik vannacht” en dan in het Frans, ik zie het mezelf niet zeggen.

Ik probeer in slaap te komen, maar ik heb het heet. Gelukkig staat de CV nu wel uit. Alleen daarom was het al een goede actie, maar het tikken blijft doorgaan. Soms kan een ritme hypnotisch werken, nu niet. Ik kom niet in slaap.

Aanvaarden dat het wel/niet opgelost is

Even later word ik toch wakker uit een lichte sluimer en merk ik dat het tikken weg is! In plaats daarvan is er het geluid van een lichte regenbui, heerlijk om bij in slaap te vallen.

Opgelucht lig ik te wachten en hoop ik, dat het nu wel lukt om in slaap te komen, nu het tikken is opgehouden. Maar eigenlijk zit ik te wachten totdat het weer begint. Het kan toch niet zo zijn, dat het urenlange tikken opeens door een regenbui is opgelost? Moet ik nu aanvaarden, dat het opgelost is, of maak ik mezelf gek door te gaan wachten totdat het weer begint?

Uiteindelijk val ik in slaap, maar niet na geconstateerd te hebben dat de tik weer terug kwam, net zo hard en aanwezig als ie voor de regenbui was. De volgende dag verbaas ik me over het volgende: onze hotelkamer heeft helemaal geen raam, waar je door naar buiten kunt kijken. Je kunt er wel doorheen kijken, maar je kijkt in een feestruimte. Het hotel heeft alle mogelijke buitenruimte permanent overkapt en heeft daarmee een enorme capaciteit om feesten te geven. Ook al kijken de feestgangers dus je hotelkamer in! Belgen houden van grote feesten zo te zien.

Moraal van dit verhaal

Soms moet je dingen aanvaarden zoals ze zijn. Als je er niets aan kunt doen, laat het gaan en beweeg mee. Net als onze leeftijd, je kunt er niets aan doen dat je ouder wordt, je moet het gewoon accepteren.

Als het belangrijkste maar wel doorgaat met tikken …


Ik vind het leuk om soms wat verhaaltjes te schrijven, dus uitsluitend ter vermaak zonder achterliggende gedachte 😉. Hieronder staan nog wat andere titels:

Spontaan, een verhaal over een missie over voelsprieten en achterdocht

Het zwembad en het nijlpaard over ploeteren en achter een nijlpaard aan zwemmen.

Of deze verhalen van Manna Mulder:

Een klein hoekje over een ongeluk in Duitsland

Wokkel over hoe het verhaal van het ongeluk in Duitsland afliep.


In dit artikel staan affiliatelinks van Bol.com. Als je iets aanschaft via zo’n link, verdien ik een heel klein beetje geld. Dat geld komt van Bol, niet van jullie. Van dat geld kan ik dit blog bedruipen. Zie het als een WIN/WIN situatie.

By Jeannet

2 thoughts on “Aanvaarden dat je er niets aan kunt doen”
  1. Ha, wat een grappig en donker verhaal over deze vermoeiende slapeloze nacht!
    Wat een TIK toch allemaal met je kan doen hè? En dan een hele nacht lang!!!
    Maar de CV aan houden s’nachts, dat doe ik nooit , en overdag ook niet in de slaapkamer.
    Ben benieuwd in welk Hotel en in welke Belgische stad jullie lagen te “Tikken”…en te Snurken
    Ik ben gek op je verhaaltjes Snet.
    Groetjes van Mij en een echte “slaap” knuffel van Giorgio.

    1. Hoi Syl, leuk weer dat je reageert. Tja, het was me een nachtje wel. En eerlijk gezegd weet ik niet meer waar het was, vrij dicht tegen de Franse grens aan, maar waar? Jij komt er natuurlijk nog wel eens, in die buurt. Groeten van mij terug aan je G. Kus

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.