Connect with us

All Kinds of Things

Het zwembad en het nijlpaard

Van alles wat er nog over blijft

Het zwembad en het nijlpaard

“Hoi Jet” zeg ik bij binnenkomst tegen de vrouw die achter de toonbank van het zwembad zit. “Hé wat leuk, dat je dat weet”, zegt ze en scant ondertussen mijn kaartje en kijkt op haar scherm. Als ik verder loop naar de kleedhokjes, hoor ik achter me, “veel plezier Jeannet”. Ik lach, en zeg: “zo kan ik het ook!” Dit praatje hebben we ongeveer elke week.

Vervolgens komt er een bibberend oud mannetje, gekleed in een zwembroek, mij tegemoet. “Weet u ook waar het zwemparadijs is”, vraagt hij? Ik moet inwendig lachen om het feit dat hij het eenvoudige rechthoekige zwembad een zwemparadijs noemt. “Loopt u maar mee, u heeft het verkeerde deurtje genomen. Kijk, hier door het hokje lopen, dan komt u bij het natte gedeelte, deur door, dan komt u bij de douches en daarachter is het zwembad”. Als hij voor me door het hokje loopt, zie ik zijn rug, die bezaaid is met levervlekjes en sproeten. Dat gebeurt er dus met je huid, als je ouder wordt. Ik zie het bij mijn huid ook gebeuren.

Elke week ga ik hier baantjes zwemmen, althans dat probeer ik. Sinds ik geen werk meer heb en veel vrije tijd heb ik zwemmen in mijn schema opgenomen.

Het zwembad van het AMVJ

Vroeger zwom ik veel. Elke woensdagavond gingen we met tram 1 vanaf het Stadionplein naar het Leidseplein. Want daar om de hoek in de Tesselschadestraat was het zwembad van het AMVJ. Tegenover het AMVJ werkte mijn vader bij het GEB. Amsterdammers van 60-plus weten dit nog wel.

We zwommen een uurtje. Mijn broer die 6 jaar ouder was en een vriend van mijn broer gingen met me mee. Ik kan niet veel ouder geweest zijn dan acht. Ik zwom al wel in het diepe, maar had nog geen zwemdiploma. Als ik er nu aan denk, vind ik dat een hele verantwoordelijkheid voor die jongens van 14. Maar ik ben nooit verzopen, dus ze hebben het goed gedaan.

Na het zwemmen mocht ik van mijn moeder altijd een MARS kopen. De smaak van bleekwater en chocolade proef ik nu nog.

Fietsen

Eenmaal in het zwembad zie ik het bibberende oudere mannetje staan. “Gevonden!” zeg ik. Hij vertelt, dat hij al 10 jaar niet heeft gezwommen en dat hij weer even moet wennen. Hoe zwem je ook alweer? Ik knik hem bemoedigend toe en zeg, “het is net als met fietsen, dat verleer je niet”.

Baantjes zwemmen

Het zwembad is speciaal ingericht op dit uur voor baantjes zwemmen en er zijn 5 banen. Helemaal links zwemmen ze kletsend en lachend een beetje naast elkaar en helemaal rechts zwemmen de echte zwemmers. Daar wordt gecrawled en gevlinderd. Ik zie zelfs een vrouw met de Nederlandse vlag op haar badmuts: die traint hier gewoon op dit uur van de dag. De drie banen ertussen worden opgevuld met mensen zoals ik. Er is een langzame baan, een baan voor de gemiddelde zwemmer en een snelle baan.

Het zwembad en het nijlpaard: als illustratie voor dit stukje heb ik een foto van een plastic nijlpaard gepakt. Dit plastic nijlpaard is te koop bij Bol.

Het nijlpaard in het zwembad

Ik duik onder en zwem naar de middelste baan, de baan voor de gemiddelde zwemmer. Er zwemt een log nijlpaard voor me. Ze is echt langzaam, te langzaam voor deze middelste baan. Het liefst wil ik haar inhalen, maar aan de rechterkant loopt het afscheidingslint van de baan en aan de linkerkant komt een zwemmer me tegemoet. Ik kan niet anders dan mijn zwemslagen niet afmaken en alleen maar drijvend verder gaan.

Het irriteert me, dat ze in de verkeerde baan zwemt. Ik vind, dat de badmeesters van het zwembad er iets van moeten zeggen, maar dat doen ze niet. En ik doe het ook niet, want ik wil geen politie-agent spelen en tegen mensen zeggen, wat ze niet goed doen in mijn ogen.

Ondertussen, al drijvend, bedenk ik, dat ze aan het ploeteren is. Ze ploetert door het water. Maar ik bedenk ook, dat dat een goed ding is. Ze is aan het bewegen, ook al gaat het heel langzaam. Net als het oudere mannetje, die na 10 jaar weer begonnen is met zwemmen.

Osteoporose

Een paar maanden geleden had ik een afspraak met de geriater! Dat krijg je, als je 60-plus bent. Mijn vriendinnen lachten me uit: een geriater is voor als je oud bent, toch? Maar aangezien ik twee keer achter elkaar iets had gebroken, kreeg ik een osteoporose-onderzoek. En een afrondend gesprek met de geriater.

Ik bleek osteopenie te hebben, een voorloper van osteoporose. De geriater raadde me aan om extra calcium tot me te nemen en vitamine D-tabletjes. Dat doe ik nu braaf natuurlijk. Maar haar grootste aanrader was, tatatata, je raadt het al, bewegen! En toen zei ze iets, wat ik niet wist:

Baantjes zwemmen en fietsen zijn heel goed voor je lijf, voor je spieren, maar voor je botten moet je wandelen! Het gaat om dat kleine schokje wat je bij elke stap maakt: dat zorgt voor botaanmaak.

Wandelen

Een app op mijn telefoon vertelt me nu elke dag hoeveel stappen ik gezet heb. Terwijl ik dit typ, kijk ik op de app en zie, dat ik nog op nul sta vandaag! Straks ga ik naar mijn pianoles wandelen en vanavond komt mijn leasehond weer logeren. Dus ik denk, dat ik de 8000 stappen vandaag wel red. Maar zonder hond moet je je wandelingetjes als je 60-plus bent echt inplannen.

Want hoewel ik dus gisteren 20 minuten heen en 20 minuten terug heb gefietst naar het zwembad, alsmede een half uur gezwommen, heb ik niet genoeg gewandeld helaas.

Ploeteren

Blijkbaar ploeteren we allemaal met beweging, ieder op zijn eigen manier en niveau: dat oude mannetje, dat nijlpaard en ik ook. We ploeteren om het leven vol te houden, om het “goede leven” vol te houden. Want we willen allemaal op een waardige en liefst gelukkige manier door het leven komen.

En over ploeteren gesproken: Jet, de vrouw achter de toonbank van het zwembad, ploetert nog even door met mijn naam. Volgende week weet ze hoe ik heet!

More in Van alles wat er nog over blijft

All Kinds of Mail

Wie ben ik?

All Kinds of Facebook Likes

Advertisement
Advertisement
Advertisement EreadersEreaders

mrsdejong #ad

Pagina’s

To Top