za. okt 1st, 2022

Toen ik begon met dit blog heb ik beloofd dat ik nooit over kleding en mode zou schrijven. Dat heb ik dan ook nog nooit gedaan. Maar ik maak nu een uitzondering voor sieraden, ook al horen die er qua gevoel er een beetje bij. Lange zilveren oorbellen bijvoorbeeld, daar ben ik dol op. Of simpele zilveren en gouden sieraden, zoals kettinkjes en armbandjes. Als het maar simpel en zonder opsmuk is, want dat past bij me. Heb jij dat ook?

Echter, lange oorbellen en graaiende babyhandjes zijn geen goede combi. Hoe voorkom je dat je geen uitgescheurde oorlel krijgt?

Lange zilveren oorbellen

Dat ik dol ben op lange zilveren oorbellen dat stamt nog uit het verleden, van toen ik jong was. Natuurlijk had ik gaatjes in mijn oor laten prikken, toen ik 8 was. Dat deed iedereen toen.

In het begin kon je alleen nog maar ronde oorbelletjes dragen, de zogenaamde zweerringetjes. Die moest je dan elke paar uur ronddraaien, zodat het gaatje open bleef. Sterilon was de grote ontsmetter, zonder dat middel zouden je oorlellen gaan ontsteken, dat bleef mijn moeder maar herhalen. Ik was supertrots op mijn gaatjes, maar ik vond die kleine zweerringetjes maar niets. Je kon zo goed zien, dat ik nog maar net gaatjes had, ik hoorde er voor mijn gevoel nog niet helemaal bij. Dus toen ik na 6 weken eindelijk échte zilveren oorbellen kon dragen, toen voelde ik me geweldig!

Ik wilde dus lange zilveren oorbellen. Ze stonden me prachtig, want ik was een lang kind en ik had lang haar. De oorbellen die ik toen droeg waren een soort kettinkjes van zilver, die met een bolletje achter de oorlel bleven zitten. Je zag ze toen best veel. Als ik dan mijn haar kamde, kwam mijn kam in het kettinkje terecht en trok ik per ongeluk mijn oorlel mee met kammen. Dat deed dus pijn! Ik voel het nog!

Ronde oorbellen

Later droeg ik ook ronde oorbellen van zilver, creolen, die vond ik ook heel cool toen. Je moest alleen geen baby op je schoot hebben, want die ging dan graaien naar zo’n oorbel en dat was ongeveer hetzelfde pijnlijke gevoel als toen met die lange zilveren oorbellen, alleen dan een graadje erger. Elke moeder die oorbellen draagt, of het nou van die ronde of van die lange zijn, zal dit herkennen.

Mijn advies is om helemaal met je hoofd naar beneden mee te draaien met het armpje van het kind en zorgen dat je het niet uitgilt van de pijn, maar lief blijven en geduldig. En ondertussen iemand anders in te schakelen om je te verlossen van de vingertjes van het kind. Mocht er niemand anders in de omgeving zijn, dan zit er niets anders op dan zelf die babyvingertjes van je oorbel af te halen. En dat is wel pijnlijk, maar als je je maar niet verzet en met je hoofd bij de baby in de buurt blijft, dan gaat het lukken. Het is een beetje hetzelfde als meebewegen met het bijten en krabben van een jong poesje. Als je, doordat je schrikt, je hand weghaalt, dan heb je een kras. Maar laat je je hand liggen en zorg je dat je het pootje van de poes met je andere hand weghaalt, dan heb je geen kras en veel minder pijn.

lange zilveren oorbellen bij een oudere vrouw staan ook prachtig

Je voelt je er echt mooier door

Als moeder (en trouwens ook als grootmoeder) wil je nog steeds oorbellen dragen, ook al is die kleine er om het te “verzieken”. Geduld hebben en blijven lachen zou ik zeggen. Tenslotte lukt het iedere moeder om zonder uitgescheurde oorlel een baby op te voeden. Want het blijft leuk om lange zilveren oorbellen te dragen, je voelt je er echt mooier door!


By Jeannet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.