Wordt langer thuis wonen het nieuwe normaal, nu thuis blijven al bij ons huidige leven past? Wordt onze leefwereld een stuk kleiner? Op dit moment kunnen we niet meer uit eten gaan of mooie reizen maken. Maar na de crisis? Hoe ziet ons leven er na de pandemie uit? Gaan we dan nog wel uit eten, gaan we nog wel reizen? Wat zijn de gevolgen? Het is zo allesomvattend dat nog niemand het kan overzien.

Thuis blijven

We zijn heel blij met ons huis, dat we 4 jaar geleden gekocht hebben. Het ligt op de mooiste plek van Haarlem (dat zeggen we niet alleen zelf, dat zegt iedereen die hier binnen stapt) en het heeft precies de goede inhoud, wat betreft kamers en indeling. Op onze bankjes voor de deur, genieten we van het uitzicht op de rivier. En met mooi weer zien we alle plezierbootjes langs varen: op die dagen lijkt het hier echt vakantie. We zouden best wel een overkapping willen hebben op onze stoep, zodat we onze zomer verlengen op die manier. Maar ja, dat kan natuurlijk niet!

Tijdens deze dagen, dat alle buren thuis blijven en het leven zich in en om het huis plaats vindt, is het eigenlijk reuze gezellig voor onze deur. De twee bankjes aan de rand van het water vlak voor ons huis zijn constant bezet. Prima mee te leven, want één bankje per persoon of per stel, dat wilde je stiekem altijd al, als je op een bankje ging zitten!

Als thuis blijven het nieuwe normaal wordt, dan hebben wij niets te klagen.

Het nieuwe normaal: eigen bankjes per persoon of per stel

Het nieuwe normaal

Sinds “het nieuwe normaal” lopen wij met zijn tweetjes elke dag een uur. We zoeken de rustige plekken op en dat gaat nog steeds prima. Het ligt ook een beetje aan het uur van de dag. Vooral rond een uur of acht in de avond zien we ook veel andere oudere stellen een wandeling maken. Het schept een band.

Dat ouder worden is trouwens ook een ander “nieuw normaal”, waar we mee te maken krijgen. Opeens vertoont ons lijf mankementen en laat ons gewoon soms hartstikke in de steek.

Want, na zo’n 3 weken vlekkeloos gewandeld te hebben, speelt mijn knie op. Hij is pijnlijk bij het bewegen en ik moet lopen nu echt even vergeten. Ook de trap op komen is pijnlijk. Dat is vervelend, omdat onze slaapkamer op zolder is, en onze woonkamer en keuken op 1-hoog. Ik hoop niet, dat ik binnenkort weer moet traplopen met krukken. Het lijkt erop, dat we de beslissing over de traplift naar voren moeten schuiven, shit.

Verzorgingshuis

Gisteren stond er een bericht in de krant over een verzorgingshuis in Amsterdam. Er waren al 22 mensen overleden ten gevolge van het virus. Stel je eens voor, dat je in zo’n verzorgingshuis woont! Je ziet niemand, je spreekt nauwelijks iemand, bezoek mag niet komen op dit moment. Je zit alleen maar in je eigen wereldje je eigen angsten te versterken. Moederziel alleen in een huis waar een levensbedreigende ziekte heerst die enorm besmettelijk is. Wat moet je je dan eenzaam voelen. Het is één van de vreselijkste scenario’s, die je kunt bedenken.

Dit soort berichten doet je beseffen, dat je het wonen in een verzorgings-huis zo lang mogelijk wilt uitstellen. Laat ons alsjeblieft langer thuis wonen, zo lang mogelijk. Met een paar aanpassingen in huis (die traplift!), op de benedenverdieping gaan slapen in plaats van op zolder en boodschappen laten brengen, als je niet meer kunt lopen of fietsen. Het is allemaal mogelijk. Het nieuwe normaal kan dan gewoon langer thuis wonen zijn.

Het nieuwe normaal: thuis blijven. Huize Avondrood is gewoon ons eigen huis.

Minder reizen, minder uit eten

Als thuis blijven inderdaad het nieuwe normaal wordt, dan gaan we ook minder reizen en gaan we minder uit eten. Ik kijk er naar uit … not! Maar wat moet dat moet. Die pas op de plaats kan de wereld goed gebruiken.

In dat geval gaan we het thuis fijner maken. En we gaan zorgen, dat ons huis “bejaardenproof” wordt. Huize Avondrood wordt gewoon ons eigen huis. Als we meer thuis moeten wonen en langer thuis willen wonen, dan moeten we daar gewoon voor zorgen. Zo simpel is dat. Maar eerst die pandemie heelhuids doorkomen, dat is ook wel een dingetje …


Dit artikeltje is ontstaan uit een samenwerking.